گویش ساوجی

بیفتاده غِوغا تو‌سرم
بییامیده‌ آش جیگرم
بیگیرته‌ آتِش  پیکرم
بیخ گِلوم  کرده‌ ورم
 بِشکِنه این تُک‌ قلمِ
نیمیشه باز مَلِش‌نَلِم

دیگه‌‌ نَمُنده هیچ‌ امید
سیاه‌ شُده صبح‌ سفید
پا‌ مال‌ شُده‌ خون‌شهید
به‌ گُه‌ کشید‌ حسن‌کلید
   بِشکِنه این تُک قلِم
  نیمیشه باز مَلِش نَلِم

اُو نیمیره رِوُن توجوب
اِز‌ دست این‌ ژِنای‌خوب
هامیکووِن‌مِثدِ‌گوشکوب
لا‌چرخ‌ مَلِن‌ هزارتا‌ چوب
  بِشکِنه این تُک قلِم
 نیمیشه‌ باز‌ مَلِش‌ نَلِم

میلگرد‌وسیمان‌وآهن
  دِراردِه آه توو من
اگر‌کی‌هستی‌اهل‌فن
خُنه‌ نَشد چادر‌ بِزن
  بِشکِنه‌ این تُک قلِم
نیمیشه باز مَلِش نَلِم

خُوبیبینی‌دیگه‌خودرو
نِه پیکان‌و پراید پِژو
سووارخرشو جا رِنو
  فعلاً شُده بِزن درّو
  بِشکِنه این تُک قلِم
نیمیشه‌ باز مَلِش نَلِم

حیرُن بَمُندن جِوُنا
موها سفید کمر دولا
لیسانس‌وفوق‌‌ودکترا
 متر می‌کنن خیابُنا
  بِشکِنه این تُک قلِم
نیمیشه باز‌ مَلِش نَلِم

دُزدی دِ  دُزدای قِدیم
قالی‌می‌بُردِن‌هم‌گیلیم
اَلُن  دیگا  همرا حلِیم
یِجا می بُرِن اُورشلیم
  بِشکِنه این تُک قلِم
نیمیشه باز مَلِش نَلِم

دُلارِ خوب‌و نازِنین
آرامش‌ روی‌ زیمین
زَردی روی‌ما بیبین
بُلا نِرو تو اینچنین
 بِشکِنه‌ این تُک قلِم
نیمیشه‌ باز مَلِش نَلِم

درد‌ بی‌درمُن فراوُن
نِه‌گوشت‌بَمُندنِه‌اُستخُن
مردم‌شُدیین نِصمه‌جُن
خوراکِشون‌ شُد یِرِقُن
  بِشکِنه این تُک قلِم
نیمیشه باز‌ مَلِش نَلِم

گ

ارسال : ساوجی جمعه ششم تیر 1399